İstanbul'da Bul

Avlusuna girdim demin, yedi tepeli şehrin

Hayalini süsler torunum; hayalleriydi dedemin

Şimdi kollarında iki kıta, Asya'yla Avrupa

Omuzlarda baş olmuş; başlığıyla bir dünya

Yer kubbeye asılmış kandil; kandili ülkemin

Toprağıyla yer oldum, göklerine zemin

Sevda bu olsa gerek, ne kadar aşığın var

Kapına kilit vursam, etrafına duvar

Üstüne çeksem, çelik zırhı kubbe diye

Eritir; aşkın oduyla yanan binlerce methiye

Yine de kurtaramam, âşıklarından seni

Âşıklar şöyle dursun, maşuklar bile sana deli

?Modaya uymuş durur, telli duvaklı gelin

Endamın başka vurur, başka vurur gözlerin

Boğaz'da balık, Beyoğlu'nda sefa

Araba, kat, yat, bin bir hurili şehir

Kolların zevk-i âlem, için bir rüya

Altından lâleler, lâleli devir

Bebek'te solo, Taksim'de şenlik

Tavernada şantöz şarkılar söyler

Lâleler kırmızı, lâleler sarı

Boynuna takılmış altın kolyeler

Doludizgin, zenginsin /zengin/

Bir oturuşta cümbüşe değer biçilmez

Oluk olsun paralar, aksın yollara

Su içilir, mey içilir, zaman seçilmez

Daha ne gam, daha ne efkâr,

Dünyanın saltanatı kurulmuş sende

Başında günlük güneş, ayağında sular

Gözlerin, matmazellerle seyr-ü seferde

Unkapı besteler efsane şarkını

Karaköy'de bir telaş koşturur durur

Ortaköy dağıtır dumanlı başını

Yorgun ruhlar Eyüp'te huzuru bulur

Ellerini açmış göğe binlerce minare

Ebedi varlığına bin dua okur

Ezanları dinmeyen efsunlu kubbe

Her sabah göğsünde bir bayram olur

?Haydi, ressam şöyle güzel bir resim yap

İstanbul hatırası olsun

İçinde yaşamadık ama elimizde bulunsun

?Fırçanı çok iyi kullan, bu şehir, şehr-i sultan

Eyvah! her taraf tufan duman!

?En acıklı hatıralar bende sanırdım! ...

Bir gökyüzü mavi, gerisi hep gri

Tabloda bir yanlışlık mı var ressam,

İstanbul bu! ... böyle kasvetli mi?

?dur! dinle bak

?İçinde bir semazen karanlıkları yırtarak

Tıktık tıklayarak, tıktık tıklayarak

Dönen bir peri, yağız yalnız bir veli

Yıldıza, aya inat yakamoz saçar etekleri

Kendince vakur, kendinden emin

Döner dururdu fenerim

?Ne yaptın ressam? fener karanlık! ...

Fenere göz! Gözlere yaş konur mu?

Gökte ay, denizde su

Suda yakamoz unutulur mu?

?Ama: gecekondu oldu, varoşların devi

Yoksa yatak olur şoseler

Lâleler soğuk, lâleler gri

Kurşundan, demirden ağır laleler

Bir yoksulluk üstlenmiş cılız dizleri

Beşikte çocuk, sokakta insan aç gezer

Bir çukurluk çökmüş, kurumuş gözleri

Kemikleri fırlamış, iskelete benzer

?Bin kahır yüklenmiş yoksul evleri

Görüp de gözlerin bağlamaz mı fener

Pislikte boğulurken kız körpeleri

Görüp de gözleri, ağlamaz mı fener

?Amenna ama bu şehir

?evet öyledir

?Neden kan fışkırıyor sulardan

?akkuşlar, alıcı kuşlardan

Bulutlardan, tepelerden eğilmiş

Yalılarda beyler, kulelerde vakar

Evinden ekmeğinden edilmiş

Bir yermeyle varoşlara bakar

Ne insaf, ne merhamet, hepsi el'miş

.../Ateş bu, düştüğü yeri yakar/

Bir /rahmet/ yağar ezilmiş topraklara

Kimine kan olur, kimine mezar

Biraz daha eğilin, şimdi yoklara

İnsan bu /toprak/, toprak kokar

Çocuk alkol olmuş, çocuk dilenci

Çocuk fuhuş, çocuk intihar

Çocuklar kayıp, çocuk tinerci

Çocuğunu yitirmiş analar ağlar

?Ağlar da, kanlı gözyaşı dökülmez mi?

?Bu kadar ağıta, sularda kan görülmez mi?

*

Biliyorum yıllardır âşıksın sükûnete,

Ütopya mı? Peşinde koştuğumuz sevgili

Ben tutkun, sen vurgunsun hayaline

Umduğumuz, sadece resimlerinde mi?

Cebinde bereket taşıyan şehir

Şu mahcup yüzlere bir gül

Özlemekteyiz hala doğacak fecir

Ne zaman doğrulacak asılmış yüzler

/Bencil, sadist ve kibir/cin, şişede midir?

Kapısında duruyorsun karanlıkların

Mutluluk Kaf Dağı'nın arkasında değil

Biraz kıyılara çık efkârın dağılsın

Değil para, karunların değil

Ne gelecek tarotlarda, ne aşk Eros'ta saklı

Lâleler bağlara, boynumuza değil

İçinde kaybolan insanları bul

Pusulan yitik, yönlerin değil

Dört yönün ortasındasın İstanbul

Çığlık masum, sağır seslere eğil

El ermiş, gül dermiş, yeşermişsin

İnsan gibi insana aşermişsin

Lâleli, zalim devri, kapat artık

Devri-i lâlenin resmini yap artık

*

?Anladım, ama sen yine

Güneşi biraz daha koy resmine

Böyle değil; bil ki bu şehir

Sarılmış, Süreyya'nın yedi rengine

Sönmüş devran, yeni bir devir

Zamanları katmış güzelliğine

Boğaz'ında inci kolye, açılmış gerdanıyla

Yaşayan bir efsane, Altınboynuz'uyla

Nice gelinler gelmişken o/nurlu/ ceddimize

O'ndan başkası yar olmazdı fethimize

Sur sığınak, köprü altı barınak, üstü Samanyolu

Barınaklar ötesi, inadına, köyleri konakla dolu

Doludur, onun gönlü geniş, kucağında yetimler

Ne berduş der ne derviş, efendiyle dolu semtler

Damlar; dağlara, taraçalara, sırtlara, bağlara, sular

O bir devdir; gözleri bulut, yağmurdan elleri var

Dikili dallarda meyve, ekili tarlada tane ve ambar

Yüreği sevgili yar, kolları yemişle dolu bahar

Yalılar evler, kuleler devler, kollar; okulları surlar,

Sürekli can taşır, sonu hep İstanbul'a çıkan yollar

İlimde akademi, iklimde leb-i derya, turizmde harika

Bir siluet kayar gözlerin önünden, kayar... Mehlika

Yetişir hoyrat davranmayın, o bir asilzadedir

Sırları delmiş, asırları çiğnemiş, şehr-i efsanedir

Kuleler zırhı, kubbeler miğfer, minareleri tuğu

Dünyaya yedi tepeden bakan şehr-i İstanbul'u

Böyle yap ressam, yapacaksan resmini

Yükleme şehre, yükleme! İnsanların sıkletini,

Ey doğum, ey batım, ey övülen bahtım

Ey o/nurlu/ mirasına sahip çıkamadığım

Sakın ha, bünyene üşüşen mikroplara yenilme

Dimdik ayakta dur, vecdinle; eğilme

Ne uyduruk yapılar ne naralar almasın seni

Bozmasın o asil yapını, sanatçı felsefeni

Kirletmesin kirli sözler, kubbendeki hoş sedayı

Ne yıkılsın tarih, ne tarih; yıksın bu manayı

Ne sarhoşlar kussun, kutsal toprağına

Ne berduşlar dokunsun, telli duvağına

Ve bil ki, kim! bu azametli şehri, sahipsiz sanır

O zaman, kızıl topraklarında binlerce ordu uyanır

Ne zaman yabancı bir gölge semalarına dokunur

İşte o zaman analar binlerce Fatih doğurur

?Ve Afakını Ceberut düşünceler sarsa da bil

İndirir: mabedinde getirilen binlerce tekbir

Kim demiş ayrı gayrıdır, farklıdır insanların

Tabiatıyla insan dolu, değil midir sokakların

Tenin renk, dilin renk, dinin renk, insanın renk,

Gövden rengârenk, renkler içinde bir ahenk

Adam lisan, madam lisan, modan lisan

Köylerin kum gibi, gövden kum gibi insan

Sen kutlu anıt, sen kutlu site, sen kutlu kitabe

Sen başsın şehirlere, örneksin selefe, Şehr-i Halife

Yedi tepen, yedi düvele olsun da yetmiş bin kubbe

Okunsun, kubbelerinde adına binlerce hutbe

Sen hala, hayran hayran bakarken Halik'ına

Halik, tüm dünyayı hayran bırakmış sana

Ve hala, yüzlerce yıldır, Rabbine şükürdesin

Dışın kaynarken sen, içinle tefekkürdesin

Sen bir şiirsin; bir resim, bir felsefe, bir sanat,

Sen bir deniz, bir orman, bir lale, sen bir hayat

Sen Süleymaniye, sen Meryem Ana, sen Barış Vahası,

Sen ibadetiyle kutsanmış, inançların, hür dehası.

İklimi buram buram iman kokan bir ebediyet

Dünyaya mührünü vurmuş solmayan medeniyet

Sen bir ruhsun, sen bir beden, sen merhamet,

Sen Beyoğlu, sen Ayasofya, sen Sultanahmet

Mescidi mukaddestir, Kilisesi hür, Sinagog özgür,

Tüm inançlara kucağını açmış, bir tefekkür

Yok, kâinatta böyle bir şehir, gezde bul

Aşkta bul, meşkte bul, sev de bul, İstanbul

İlle de İstanbul'da bul, İstanbul da İstanbul.