İstanbul'da Yürümek Kar Altında

İstanbul'da yürümek, kar altında

İstanbul olmadan;

Kararır yollarım,

Eğlencesiyim alaycı rüzgarların

Çalar yüzüme soğuk tükürüğünü

Eli cebimde düşmelerin

Yoksul atışmaları.

İstanbul'da yürümek, kar altında

İstanbul olmadan

Kül benizler çöker şehrin ufuklarına

Silüet olur gece

Puslanır göz ferim.

Pervaneler sarar ışıklarımı.

Uğuldaşır ispinozlar.

Kanatır afyonumu;

Kardan kara yollarımı.

İstanbul'da yürümek kar altında

Yalın, sessiz.

Süngersi hışıltılar,

Bir yaprak dilenir, kulaklarıma.

Dökülür esareti aşiyanların;

Hani "ateş düştüğü yeri" ya(-)

Kar, soğutur.

İstanbul'da yürümek, kar altında

İstanbul olmadan

Kayıp tepelerinden,

Saçmalar serpilir üzerimize,

Başı boş...

Başımın üstünde, kilitli pençeler

Helalim olur;

Telli, duvaklı siyah şemsiyeler

İstanbul'da yürümek kar altında.

İstanbul olmadan,

İnfazları erteli

Milli rimeller.

Kar alır gözleri

Deniz tutar, güvercinleri

Donar zaman

Şakaklarımda kesikler her biri bir iz

Saçaklarımda, asılı sevdalar.

Kor yürek difriz.

Soluğum soğuk, ölü

Kaldırımlar boyunca

Kapı önlerine dizili soyka;

Karda ayak izlerim...

İstanbulda yürümek, kar altında;

İstanbul, olmadan.