İstanbul'lu Diyor Ki

Artık sevmiyorum insanları

Sevmiyorum sevgimi dağıtmayı

Nefret ediyorum kainattan

Kin besliyorum yürüyen ve konuşan herşeye

Çünkü onlara verdklerimi alamıyorum

Artık;

Kız kulesinde sırlarımı saklamıyor

Galatadan Hezarfenin yeniden uçmasını beklemiyorum

Marmara gibi dalgalansa da yüreğim

Beklemiyorum heyecanla boğazdan geçmek için Avrasyayı

Aldığım alkolü ve nikotini temizlesin diye

Beykoz sırtlarına çıkmıyorum temiz hava almaya

Beyoğluna inmiyor

Tatsız hayatımı tatlandırmak için

Kemalpaşada tatlı yemiyorum

İnönüde Karakartalla, Saraçoğlunda Fenerle

Ali Samiyen de Cimbomla coşmuyorum

Ben artık hayatı ve insanları sevmiyorum

Sevmiyorum sevgimi dağıtmayı

Nefret ediyoru kainattan

Kin besliyorum yürüyen ve konuşanherşeye

Çünkü onlara verdiklerimi alamıyorum

Sabahlara kadar;

Sadece yaptıklarıma yanıyorum

Biliyor musun;

Artık alkolüde bıraktım

Onun yerine;

Bir elime küflenmiş portakaldan sıkılmış bayat portakal suyumu

Bir elime yarısı yanarak kül olmuş sigaramı alıyor

Sabahlara kadar

Penceremin önündeki yaşlanmış,

Ahşap sallanan sandalyemde oturuyorum

Oturuyorum ve her akşam batan güneşin

Her sabah yeniden doğmasını özlüyorum