İstanbullu Yarim

İstanbul’a kar yağıyor,

Yağmurla karışık

Ve alışık bu beden yalnızlığa

Yalnızlık karanlığa alışık

Ve hiç bitmeyecekmiş gibi bir kış,

Bir yürek karmakarışık

Dokunamadığım ellerin dokunamadığım saçlarında

Buğulu nefesin gökyüzüne karışıyor

Nefesin nefesimden uzak

Ellerin, gözlerin, saçların...

Umulmadık yerde başıma,

Umulmadık işler açacak

Bir belirsizlik belki matematikte,

Hiçin hiçe bölümü

Bense bütün kimyamı bozdum seninle

Hiç eşittir ben, hiçin hiçe bölümü sen

Nedenleri bilmeden sonuçları sorgulayan ahmaklar gibiyim

sensiz

Sensizlik öyle bir şey ki:

Tanımsız, anlamsız, benzetmesiz...

İstanbul yağmurlarında ağlamak

Ve İstanbul sokaklarında bulmak kendimi

Ve anlamak İstanbul sokaklarında seni

Bana seni İstanbul anlatır belki