İstanbul'u Dinledim

Durgundu deniz sakin ve Marmara kıyısı

İlk defa böylesine dalgasızdı berraktı

İstanbul'u dinledim loş bir gece yarısı

Yorulmuştu sevgiler bakışlarsa kuraktı

Bezgin dudaklarda hep gamlı bir çığlık vardı

Yutmuştu mutluluğu ve koca şehir dardı

Derin derin soludum iyotla doldu içim

Sağımda takma yüzler solumda yapay sözler

İstanbul'u dinledim efkârı saldı içim

Yaktı bağrımı bir an ruhtan fışkıran közler

Ufukta berduş gezen gemi kadar yalnızdım

Nahoş ezgilerle ben yüreğimde ıssızdım

Raks ediyordu kadın tebessümü sahteydi

Aç gözlerin namlusu doğruldu şakağına

İstanbul'u dinledim gündüz bile geceydi

Yaralı ceylan gibi takıldı zulm ağına

Elinde dolu kadeh çakırkeyif edayla

Lanet etti hayata duyulmayan sedayla

Güvertesinde keder taşıyordu bir gemi

Sonsuz ummana saldı fanilerin ruhunu

İstanbul'u dinledim fısıldadı elemi

Hapsetti karanlığa canilerin ruhunu

Puslu yollardan geçtim görülmedi insanlık

Kalplere ilmek ilmek örülmedi insanlık

Kömür yüzlü çocuklar el açarken sevgiye

Sillesi çakıldı hep yüzlerine hayatın

İstanbul'u dinledim meğer açmış övgüye

Bağlanmış sıkı sıkı izlerine hayatın

Malı mülkü olanın fakir düşmüş kalpleri

Menfaatle doluymuş ellerinin cepleri

Hey gidi koca şehir ne hallere gelmişsin

Diye bağırırken ben kimse dönmedi bile

İstanbul'u dinledim dedim sen bir elmişsin

Doldurmuşsun kalplere çekilmeyecek çile

Siyah beyaz filmlerde kalmış mutluluk denen

İstanbul sen ölmüşsün, Azrail olmuş yenen

İstanbul izlenimleri...

Mayıs / 2013