İstanbul'u Yaşıyorum Sende

Mavi bakışlı, boğazın incisi tarihi şehir İstanbul

Sanırsam, kurulduğundan beri

Böyle bir gün görmedi

Gökten kar yağıyor

Lapa-lapa

Yel esiyor dört bir yandan

Beyoğlu'nda rahatsız edici

Uğultular dinmiyor, hiç dinmiyor

Yine kasketim yok, başım lçıplak

Yağan karlar üşüşüyor saçlarıma, içim çok soğudu

İstiklal çok üşüyor, sokaklar titriyor, gün de bulanık

Yozlaşmış şu tutkular, çılgın davranışlar hep aynı

Günleri acıyla geçen şu eskiyen yıl

Yeni yılı hep bağrında taşıyor

O güzelin umut dolu gözleri

Süzüldü hüzünlü gözlerime

Ateşi, alevi kıskandıran

Gülümsemeleri de içinde

Nehirler mi çağlıyor

Yoksam kuraklaşmış çöl gibi

Serap mı yaşıyorum? İstanbul'un orta yerinde

Beyoğlu'nun sembolü olan tramvay geçerken yanımda

Tramvay bir kez daha geçerken koca caddenin içinde

Ey güzel! Ben halen gün içinde

Halen yüreğimde

İstanbul'u yaşıyorum sende

Ben kendi umutlarıma koşarken

Mangal gibi, benim içimi kaynatan

Mucizevî arzularımla bir bilinmeyene

Azgınlaşan, önüne her şey katan, sel gibi

Kar yağarken sere-serpe, İstanbul gidişine ağlıyor sanki

Sakın! Dün gibi, bugün de akşamüstü çekip gitmeyesin

Dilerim gün, dün gibi bugün de sancılı olmasın bize

İstanbul bir kez daha ağlamasın güne

Her şeye rağmen sen kal bende

İsterim bakışların gonca versin

Duldada bana gülümseyerek

Her yudum çay içişimde

Denize dökülen gür bir ırmak misali, sen ak içime

Bana bu günü anımsatacak; küçük bir hediye almadan gitme

09.01.2017

İstanbul