İşte Benim Hayatımın Eylül'ü

Nasıl özledim seni

Kayıp şehrim İstanbul'um

Ne çok sevdim seni

Yol boyunca görmedin sen

Bakarken ardından geçmiş baharıma

Nasıl kan damlıyordu gözlerinden

Sessizce sıralanmış sözcüklerin kolyesi

Dizilirken boynuma

Çöküyordu İstanbul binlerce kilo ağırlığınca

Sanki omuzlarıma

Ah! Benim kayıp şehrim

Ah! Benim baharla sarıp sarmalayıp koyduğum

Çeyiz sandığımdan çıkan Eylül'üm

Sen mi beni kaybettin İstanbul?

Ben mi seni?

Bilmiyorum!

Nasıl bir bahar yolculuğuydu?

Sana ilk gelişim

Hatırlar mısın?

Huzurlu bir ninni besteleniyordu kemanından

Çalınıyordu her gün sabahlara kadar

Güneş;

Neşe dolduruyordu saçaklarından kalplerimize

Coşkulu bir parlaklıkla aydınlatıyordu hayatımızı

İnsanı ısıtan sıcaklık;

Güneşle yıkanıyordu gölgesinde sabahları

Ya öğle;

Sesinde öyle bir davet vardı ki baharın

İnsan kendini sularında zannediyordu adeta mavinin

Sonra gece;

Ah! Gece

En hoş, en süslü, en sakin

Işığına ihtiyaç duymaksızın

Göğün üzerinden yağan bütün nurlar

Öyle şen dökülüyordu ki

O gölgenin içine gömülmüş

Yarı ölü kalıyordu insan mutluluktan

Sonra dönüşüm!

Ah ki! Hiçbir dil anlatamaz!

Nasıl bir gölgesiz, susuz, vahasız bir çöle düştüğümü!

Sonbaharın zalim hücumları başlarken

Baharın o coşkunluğu yerini

Terk edilişe bırakmış

Ve İstanbul'un kalbi Eylül'de kanıyordu

Son resitalini verirken hayat

Billûri bir ahenkle başlayan bahar

Tüm canlılığıyla yükselirken gökyüzüne

Sonra bir mateme sürüklenircesine piyanonun tuşlarından

Dökülüyordu yaz mevsimi artık

Ümitsizlik ve korku ile avuçlarımdan

Yapraklar ölüyordu

Rüzgâr insafsız

Yağmur inatçı

Her şey soluyordu

Halâ bir hazine gibi saklanmış

Baharın hatırlanan mis kokusuna ağlıyordu Eylül

İşte diyordum

İşte benim hayatımın Eylül'ü

Ah Benim kayıp şehrim

Ah benim baharla sarıp sarmalayıp koyduğum

Çeyiz sandığımdan çıkan Eylül'üm

Sen mi beni kaybettin İstanbul?

Ben mi seni?

Bilmiyorum!

30 Ağustos 2009 İzmir