İsyan-ı Hüznüm

Şiirlerimin yüreğini küle vurmuşlar

Serçelerin kanatları yorgun

Uzatsan ellerini

Parmaklarım hasret kokacak

İsyan koparacak içimdeki uhde

Tüm pencerelerin perdeleri örtülmüş Sofia

Tenimde mavi bir öpücük kıvranır

Ve sevgi sancısı bırakır nedense

Onca yıl esmer kaldım da

Şimdi sarı bir hastalık sardı beni nedense

B i r a z d a n

Bir kahve telvesinde ölecek ayrılık sohbeti

Uçurumlara düşecek yine yalnızlığım

Ayak bileklerimi kesecek yolcu otobüsleri

Garip bir vuslat çökecek omzuna z'amansızlığın

Apansız uyanacak gece vardiyaları

Akşamcı kahveleri zehirli çaylara dem vuracak Sofia

Tek kişilik bir ölüm sessizliği bu

Örgütlenen kimse değil ömrümün güncesinde

S a d e c e

Ben ve yüreğimdir durmadan yazılan

İçime mıh gibi çakılan yalnızlığın gecesinde

Nefesimi sisli bir gecenin ardına koymuşlar

Senli yağmurlardır bende ıslanan

Hiç kimse değil

Ruhuma amansız intihar gömleğini giydirmişler

Her deseni gün ışığı şerbeti

Sis de değil

Gece kuşları ürkek ve korkulu

Uyanmaz ne gün

Ne Güneş Sofia

Geceyi emziriyor evsiz yetimliğim

Her sokak arası ayyaş duruyor nedense

Maviyi tutmuştum ellerimin içinde

Hançeri pasıyla vurdular Sofia

Şimdi

Alnımın ortasında kırılır ş'afak

Gözlerimi ablukaya alacak senim

Senli bir baharı tek nefeste ç'ekecek içim

Hazanı yüreğim seziyor Sofia

Sen bilmezsin içimdeki bu memleketi

Bendeki her sevi kendini vurur

Sanma kurşun işler tenime

Bir sevdalı bakış

Bendeki beni

Ta kökünden kavurur

Al yüreğimi Sofia

Al ellerine

Meçhul bir mezarın kimsesizliğine koy

Yak istersen bu ruhu sal bir yerlere

Ya da gözlerinin nehrine savur

Ya kızıl bir kayanın eceline oy

Özlemleri tüket göğüs çevremde

İsyan-ı Hüznümün

Ahvâli budur

( Gece vardiyaları sessiz bir teslimiyetin aynasıdır... Ha varlık ha darlık ha yokluk... Ne fark eder ki...)