İyi Kötü Çirkin / Sokaklar

Bir ara sokakta kaldım

Dondum

Dün müydü?

Gece miydi?

Hangi araydı?

Yatsı ezanından önce miydi...

Sokak lambalarının sarı ışığının arasından sızar gibi

Sızdım boşluğa

Ben biraz herkes, biraz da sizdim

Beton binaların anlamsızlığını düşünürken

Ahşap binaların sıcaklığını düşledim

Sokaklar sıcacık olsun istedim biraz da

Sobalar kurulsun sokak lambalarının hemen altına

Sokak insanları üşümesin diledim

I

Asfaltların kırık, dökük çukurlarında buldum kendimi

Biraz içerken, biraz da içerlerken geçen giden zamana

Sanki niye asfalt yaparlardı ki,

Yatılmaz, uyku da tutmaz burada

Herkes üşür; bazıları az, bazıları çok

Soğuk sonra asfalt

Lambadan sızan sarı ışık da yetmiyor ısıtmaya

Ve bu gece her geceden daha soğuk

Dışarıda olduğumuz için

Gecenin sessizliğini bir siren sesi böler

Sokaklar hep seslidir

Bazen sessiz

İyi ? kötü sokaklar

Her gece bir diğerinin aynıdır

Devr-i alem sokağın bittiği yerden

Sarı ışığın sızdığı yere kadar

II

Şehir en çok geceleri boşalır

Biz sessizliği dinleriz

Bir siren sesi böler geceyi orta yerinden

Her siren sesi saat üçte yırtar kulaklarımızın zarını

Biz içerleriz biraz kimsesizliğimize

Biraz siren sesine

Biraz da sokakların boşluğuna

Ve soğuk...

Aniden değil

Yavaşça sızar içimize

Biz son yudumu içerken

O da bize karışır biraz da

Soğuğa aldırmadan

Kaldırıma bırakırız başımızı

Burası da beton

İçerlediklerimiz dökülür kaldırımın çukur yerine

İçtiklerimizle birlikte

İçeriz

İçerleriz

Ve karışır her şey

Gece kadar karanlıkken

Gece kadar sessizleşiriz sonra

Sızarken geceye

Sızarken sarı ışık

III

Uzaklarda sızan ışıkların olduğu evleri düşünürüz biraz

İçindeki hayatları

Her hayat kendimizinkinden iyi gelir bize

Işık uzaktan sızarken

En kötü bizim sokaktır

En kötüsü bizim hayat

Bizim sokakta biterken hayat

Başka apartman dairelerinden başlar

Yemek kokuları sızarken

Yemek yapan kadını düşünürüz

Sonra da soğan kokusunu

Soğanı doğrarken ağlayan kadını

Sobaya odun atan adamı

Külünü dökmeye çalışan evin büyük oğlunu

Abisinin gömleğini ütüleyen kızı

Evdir, yaşanılası yerdir

Sokaklar ev değildir

IV

Gece tam on iki

Ne arabamız var bal kabağına dönüşecek

Ne muhafızlar, ne yardımcılar

Elbisem de yok çırılçıplak giymişim geceyi üzerime

Olmamış ama

Yırtık ayakkabılar da uymamış

Masal değil ya bu sokaklar

Soğuk kadar gerçek

*

Kaldırıma başımızı koyduğumuz kadar gerçek sokaklar

İçimizin dışa çıkması gibi karanlık

Soğuk kaldırımların köşesi

İyi-kötü-çirkin sokaklar

On Ekim İki Bin On İki 12 20