İyot Kokularindan Uzak Sabahlar

Bir gün balık,

Bir gün ormanda mantar toplarken,

Bir yeşil ördeğin peşinden günlerce koşarken,

Dere, tepe, bataklık dinlemeden...

Özgürken yüreğim...

Bir yere bağlanıp kalmaktan korkarken ,

Çoğu zamanları...

Evlenip çoluk çocuğa karışıp ta:

Esiri olmak geçim derdinin.

Kalakalmak tek bir şehirde...

Denizden uzak...

Ormandan uzak...

Ufuklardan uzak...

İyot kokularından uzak sabahları.

Ve şimdide

Alışmak , kanıksamak bu şehri...

Bağlanmak hiç gitmemecesine,

Ağaçsız da...

Denizsiz de...

Ufuksuz da olsa,

Kömür kokularıyla bile...

Önce memleketim gelir aklıma,

Denizi özledikçe.

Sonra İstanbul .

Ah İstanbul ! nerden düşer fikrime

Hiç hesapsız..

Özgür yüreğim.

Özgür yanım...

Kırılan bir cam gibi.

Hala parçalanır içimde

05.01.2009