İz

bil ki

yokluğunun iz düşümünde

savrulmuş rüzgarları kamburunda taşıyarak dalga dalga kıyıya vurmuştur bu şiir...

'hey arkadaş, kasvetini örtme şehrimin üzerine'

dedikçe adsız bir yıldız

bir düş daha ödünç veririm yastığımın tenine her gece

yalnızlık vurdukça saatleri

diz çöker içimi acıtan her iz

kör bir akrebin kıskacında bir kez daha asılır hasretin

güneşe sürgün ateş böceğidir ayrılık

nem de tutmaz dem de

dudağıma gül değdi nefesime diken

ahh sevgili

bil ki gözlerinden İzmir

saçlarından imbat sorumludur

bir dalga kadar yorgunum med cezir sevişlerde

ki her bakışında bir darağacı daha kurulur kirpiklerime

ve bir martı daha çürür körfezimin balık kokan ellerinde....