İz

bir varmış bir yokmuş diye başlayan

masallar gibi

hangi masalın mavisinden sızdın ömrüme

saklambaç oynayan o güzel

o haylaz çocuklar gibi

ne ara gizlendin kalbimin sırça köşküne

olmayacak olsun diye

hangi dilek ağacına çaput bağladım

hangi dağın zirvesinde el açıp Allah’a

hangi ziyaret olmuş türbede

tütsü yaktım da

etekleri zil çalan bir sevinç gibi aktın içime

aşksız kapatmaya hazırlanırken amel defterimi

işinin ehli bir ressam gibi

ne ara sen rengine boyadın içimin tuvalini

kuru bir ağaca can veren sarmaşıklar gibi

böyle dal budak

ne ara içime kök saldın

ardına dek açılmış kapılardan girmeyen ben

neden senin hiç açılmayan ve

açılmayacak olan kapılarına yüz sürdüm?

onca güzel kadına dönüp bakmazken

neden seni böyle fütursuzca sevip

bütün olmazlara olur dedim

ah içimin gülen yüzü

nasıl bir işaret bıraktın ömrüme

nasıl bir iz…

ve nasıl güzel yaktın ki

söndürmeye kıyamadı

hiçbir ırmak, hiçbir deniz.