İzahat

beni bu abartılı yaşamak tutkusu tüketti biliyorum

biliyorum bunca zaman basit bir dünya istemedim diye

kaosun ortasında masal söylemekle suçlandım

ellerimden çiçeklerle sarkıtacağım bir vakti yoktu güzelliğin

çirkinliğinse elinde zaman kırbacı vardı

ne oldu sanki kapattımda dünyanın tüm pencerelerini

tüm ışıkları gece olmadan söndürdümde ne oldu

düşlerimi cin çarptı

kuşlar yedi ardıma serptiğim kırıntıların hepsini

bir rapunzelim bile olmadı bu yüzden

oysa ecelimi yakalamak için koştuğumda bir tazıdan hızlıydım

yine de kimseyi kandıramadım gizli gizli ağladım geceleri

sonra şeytanı bile utandıran günahlar işledim

ellerimi çamurla yıkadım götürsün diye pisliğimi

sabah olsun dedim ay parçalansın

iki yakam bir araya gelmez bundan gayrı

cennet ellerimden öpse bile kafir olurum

oysa bir çocuk yüzüme gülse inanırım hayata

dünyaya sürgünlüğüm tez vakitte ilişir

koyu bir fırtına kopsa gözlerimdir masalım kalmadı

tükettim tutkusunu yaşamanın son damlası

savaşın ortasında kalmış bir çocuğun gözlerinden düştü

nasıl düştü ama bunu anlatırım

anlatırım bunu inanmazsınız

öyle düştüki cinnetim tepeme çıktı

zulmü süzüp gözlerinden damıttı

dünyaya kıyasla cehennemin hiçliğini anlattı

bir çocuk ne anlatırsa doğrudur

imanıma dahildir

namussuzun şerefsizin hayının dünyası bu

köşkler içre köpekler kulubeler insana

kahrol dünya !

yaşamak tutkusu ölüme geçti

başka izah gerekmez