İzlerin Sürgünü

gidiyorum

savrulduğum yollar üşüsün beni

öldüğüm bulvarlar bağırsın beni

yandığım yolculuklar titresin beni

biliyorum

en vurulgan sokağında uyanacağım

setubal’ın…

gece…

efsanelerini çavlayan bir kuğu

gibi bile olsa

bir ustura ışıltısında yorulduğum gibi

yorulacağım bedenine

biliyorum

kaçacaksın

honk kong’da

ikibindört yazında

bir banliyö treninin rüzgarında dağıldığı gibi

dağılacak saçların

çekik gözlü bir gölgeye dokunacağım

diyeceğim ki solukla kendini tanırım nefesini

asya kokacak, sen değilmişsin olacak

dizlerim yıkılacak

bekleme salonlarında öleceğim

peşindeyim

katlim kavim/ sürgün daim

en azından memleket kokan fularını bırak

bulmak için ütopya sancısın bu sefil kalbimde

biliyorum

gidiyorum

gidiyorum

sen bakma arkana sakın

göremem yoksa izini

çünkü o an

ben

ihbarlıyor olacağım

geride bıraktığım

bütün izlerimi