İzmit

İZMİT

-I-

Bize seslenir parklarda unutulmuş insanlar

Yüzlerinin yarısı ile selam verirler

Dünden bitik yanlarını unutup bir an.

Ölü geçen vakitler çizmiştir alınlarını

İçlerinden nice vapurlar geçmiş kim bilir

Avuçlarında bir şarkı okşanmamış saçlarına sürülür

-II-

Bir kısrak tüm asaletiyle yazılamaz ki

Tıpkı bu yaralı, bu kırılgan sahiller gibi

Biliyor musun şehrin içinden tren geçmiyor artık

Şehre değemeyen yüzler yetimdir sanki

-III-

Dünün silahşorları

Sözleşmişler gibi açmıyorlar kapılarını

Deniz kokar onların öyküleri

Saçlarında bir ezgi

Kararmamış alınlarına doğru süzülür.

23.12.08