İzm'lerin Son Kullanma Tarihi

Kronik bir yanılgıdır

kendimi haklı sanmak.

Baş edemem sizinle;

insanlığınız fazla steril,

vicdanınız ütülü,

devrimleriniz

AVM vitrinlerinde

indirimli.

Sosyal demokrat bir tebessümle

uzatıyorsunuz elinizi—

ben

o elin içinde

bir kaşık su görüyorum.

Boğuluyorum.

Her izm

kendi çağında güzeldir

derdim eskiden.

Şimdi

izmlerin de

son kullanma tarihi var.

Tarihin kenarında

oportünizmle beslenmiş

ortayolcular—

ne sağa

ne sola,

tam da

iktidarın gölgesine.

Geçen yüzyıl

onları ağırladı.

Marx kapıyı çalsa

tanımazdınız belki.

Çünkü Marx'ı

Marx'sız savunmanın

bir biçimi vardır:

tutuculuk.

Ve devrimciliğin

içine edilmiş bir çağda

“devrim” demek

bazen

yalnızca

iyi bir pazarlama stratejisidir.

Devrim!

Ne güzel satılıyor

bu kelime.

Çarşıda değil—

devirde.

Çünkü

devir değiştiğinde

devrim yaptığını sanıyor insan.

Ben

fil gibi sevmiştim

o devrimciyi.

Ağırdı.

İnatçıydı.

Belleği vardı.

Sonra baktım:

filin dişlerinden

ideoloji yapmışlar.

Fildişi kulelerde

devrim konuşuyorlar.

Aşağıda

insanlar

asgari ücretle

maksimum anlam arıyor.

Tepeden bakan AVM'ler

göğü değil

insanı büyütüyor.

Kat kat.

Kat kat.

Ve her katta

başka bir sınıf

kendine

aynı aynada

bakıyor.

Ben yine

yanılıyorum.

Kronik.

Belki de

insanlık dediğimiz şey

yanılgının

kolektif hâlidir.

Birimiz

kahraman olur,

öteki

demagog.

Birimiz

soytarı,

öteki

seyirci.

Sonra çağımıza

“özgürlük” adını veririz.

Oysa dilimizde

kelepçenin izi var.

Kelepçenin diğer yarısı

At Hırsızı Dosyası'nda.

Dosya kapanır.

Çağ kapanmaz.

Çünkü tarih

kapanan dosyaları değil,

açık kalan yaraları

hatırlar.

Ben

devrimden yana değilim artık.

Devrimin

insanda bıraktığı

artıktan yanayım.

Bir insan

kendinden vazgeçmeden

dünyadan vazgeçsin istemem.

Bir dünya

insanı değiştirmeden

değişmiş sayılmasın.

Ve hiçbir izm

insandan daha büyük

yazılmasın duvara.

Çünkü bütün devrimler

insanı unutunca

bir gün

kendilerine

benzemeye başlarlar.