K-a-r-l-a-r

Bir ocak akşamıydı

Kar yağıyordu

Tipi vardı, fırtına vardı, sanki kıyamet vardı

Ben ise yürüyordum aldırmadan

Çaresizdim Bitkindim ümitsizdim

Karları eziyordum her adım atışımda

Onlar ise benden öç alırcasına;

Canımı yakıyordu her üzerime düşüşünde.

Her tanecikte anılarım vardı

Üstüme konardı, eriyip giderdi

Elimden bir şey gelmezdi,

Ağlardım...

Çaresizce ağlardım saatlerce

Pencere kenarında karı seyrederdim

Gecenin karanlığında parlarlardı

Görürdüm...

Ama sen görmezdin onları

Gördüm sanırdın, ama görmezdin!

Kar sendin aslında

Gözlerin buz mavisi

Tenin kar beyazıydı

Gelişin beni mutlu ederdi

Ama erir giderdin elimden sonunda

Boşluk...

Senin izlerin beni diriltirdi

Sonra bahar gelirdi

Ağırlık giderdi neşe gelirdi

Her şey yaşadıkça güzeldi...