Kabullenemedim Yokluğunu
Yol tutmuş sevda çoktan gitmiş
Dönüşü olmayan bir çizgi hayat
Hatıralar hayellerin yerinde şimdi
Yaşanmayan ne varsa boğazımda dizili
Yutkunamıyorum işte
Sensiz alınan nefes ne hayat veriyor
Nede hayatın bir anlamı kalıyor
Bu rüzgar çok sert esti
Ne var ne yok dağıttı beni
Senden sonra hiçbir alışkanlığım kalmadı
Çünkü bütün alışkanlığım sendim
Yırtmadan tozlanmadan sakladığım resmin
Varmı böyle bir sevda
Kopmuş bütün halatlar
Limanımdaki gemi tambir alabora
Tam kurduk diyorken kendi hayatımızı
Biliyorum istesemde gelemezsin
Bu yüzden bitirmeden tüketmeden yaşıyorum seni
Sonu ne olursa olsun
Islak gözlerimdeki damar paramparça olsun isterse
Kötüye gideceksede varsın senle olsun
Hayat çok kısaymış meğerse sen gidince anladım
Beklediğim yarınlar kaybettiğim kadarmış
Bir karabuluta yenildi yağmurlarımız
Tozu toprağa katan cesaretim yok şimdi
Sanki ellerim kökünden bağlanmış kelepçeli
Ayrılmaz parçalardık birimiz olmassa diğeri olmazdı
Çok iyi anlıyorum şimdi
İki ayağı kırılmış masa gibi
Durmakta zorlandığım bedenim
Ben böyle yıkılmazdım ya
Gittikçe artıyor yanlızlığım
Kabulenemedim hala yokluğunu
NEYLESİN ÖLÜM HERKEZİN YANINDA
Habib Göktuna