Kaç Ölüm Eder Bu Kaybediş

Bir kadın, gözleri ıslak

Nemli bir bahar akşamından kalmış gibi

Eğildi yalnızlığıma

Teninde bir kan kokusu

Saflığında bırakmış olunmaz sevdasını

Şimdi yürek harap içinde

Kaç acı eder bu yok oluş?

Ferman yazmış bir padişah: 'asın bütün sevdalıları!'

Bir kaçmak düşer aklıma, ansızın

Saraylarındaki cariye kokusundan

Dolaşırken, boş koridorlarında ruhumun

Bir söz çınlamış kulaklarında

Bütün dilsizlerden dökülür; söyledikleri son sözdür:

'bizi de asın!'

Ne garipti oysa uçmak,

Kanatsız diyarlarda ölürken, yaşama tutunmak

Yaşlanmak değildi ihtiyarın yüzündeki tebessüm

Çiğnenmiş onurun son çırpınışıydı ve

Zaman geçerken anılarımızdan hızlıca

Bir tren kaçarken son yarına

Bir 'hoşçakal' bırakmış dumanında

Ayrılırken şarabın, güllerin ve sarhoş arkadaşların mevsiminden

Bu mevsim, kaybedenlerin mevsimiydi ve baharın

İkiye bölmüşlerdi baharı:

İlki sende kaldı, sonuncusu bana düştü

Bağışlayın beni dostlar! Kaybettim

// Kaç ölüm eder bu kaybediş? //