Kaç Uykusuz Gece

Bir ses dinliyorum

Uykumu bölen

Nereye dönsem yastığım terliyor

İğne oyasına batıyor kirpiklerim

Doğum sokağının ahşap evi

Ve en loş odasında, duvarda gölgeleri titreten kandil

Kadranlarını sarartırken zaman

Gidecekken sen uzak bir kalabalığa

İçimi boşaltıyorum

Vapur ışıklarında kırıp kadehleri

Sigaramın ucunda ay ışığı

Yüzümü desenliyorum dumanıyla gökyüzüne

Döndürüyorum şahadet parmağımla takvimleri

İklimler soğutuyorum

Ceketimde mevsim çiçekleri

Zincirlesem kayalara kendimi

Diyorum

Orada beklesem

Nefesimde biriken razakı tümleşse iyot şafağıyla

Kaç uykusuz gece deler ki

Soluğunu zamanın

Kaç poyraz kurşunlar böğrümü

Ölür mü sabah

Ezanlar susarken

Ve devirirken minareleri

İçimdeki zelzele

Şehir uyur mu yeniden

Kaldırımları çizerken ben ...