Kaderim Yalnızlıkmış

Derin bir kuyuya kendim attım kendimi

Yıllar geçtikçe kaybettim bütün benliğimi

O vermedi bana, benim ona verdiğimi

Ben yanmayayım da, kimler yansın halime..

Çiçek diye sarıldığım dallar meğer dikenmiş

Bu yolda, gençliğim de, sağlığım da tükenmiş

Gördüğüm biraz ilgi meğer sadece gençkenmiş

Kaybolan yıllarımı artık geri istiyorum..

O da beni, benim kadar seviyor sanmışım

Güzel sözlere, yalan vaatlere kanmışım

Şimdi anladım ki, ben bu işte aldanmışım

Keşke bu kadar iyi olmasaydım diyorum..

Neyim varsa, hepsini bu yolda feda ettim

Sonunda gördüm ki, ben büyük hata ettim

Bana çok görülen mutluluğa bende veda ettim

Mazlumun ahı kalmaz yerde, döner bir gün geri

Hep keşkelerle dolu, benim çileli hayatım

Ne hayalim kaldı artık, ne umudum, ne rahatım

Çok bekledim, mutluluktan yana gülmedi bahtım

Kuru bir yaprak gibi savruldum yerden yere..

Bugün attığım acı çığlıkları duyan yok

Kalbimde kanayan yaramı saran yok

Mutlu musun, kederli misin, hiç soran yok

Bu kadar acıya nasıl dayansın bu yürek..

Etrafımdaki kalabalıklar içinde ben yapayalnızım

Azalmıyor artıyor hep, üzüntüm, ağrım, sızım

Kırılsa da umutlarım, parçalansa da gönül sazım

Gülecek birgün bahtım, mutluluk benim de hakkım..

Keder benim kaderimmiş, yalnızlık arkadaşım

Çaresizlikler içindeyim, yok hiç bir sırdaşım

Yasak bana, her şey yasak, can yoldaşım!..

Artık tüm zincirleri kırmak istiyorum..

Şimdi ise karşımda duruyor çıkmaz bir sokak

Gidiyorum, gidiyorum fakat hep korkarak

Teselli buluyorum ancak rabbime sığınarak

Umuyorum ki, gene yeşerecek, sararan yaprak..

Yıllardır sıcak bir okşayışa hasret kaldı ellerim

Nur yüzlü bir Melek beni mutlu etsin dilerim

Gülmek varsa kaderimde, ben de gülerim..

Bundan sonra gerçek olur, inşallah hayallerim!!!..