Kaderin İnsanı

suskunluğum insan karanlığı yüzünden

üzülmelerimi kazdıkça çıkıyor

manasız gürültüler dünyası

ensiz çapsız sözde fikirler

yettiğince ruhumu karalıyor

ruhumu taşıyan gövdem

azap görüyor

kuzeye bakan pencereler gibi

ara sıra yüzüme vuran mutsuzluk

yağmur düştüğü akşamdı huzursuzluk

arkadaşlarla dertleri konuştuk

sarı sarı düşüyordu sokak lambası

üstümüze çöküyordu dünya

muharebe meydanı gibi

en iyisi ıslık çalmayı öğrenmekti

yapmadığımız bu kalmıştı

rüzgar çıktı ateşten sözlerimize

akşam akşam şiirler okuduk sonra

kaderin ne olduğunu

anlamıştım

yazıyı ellerimizle yazıyorduk

alnımıza ....

Mustafa KAYA

29.11.2016 / Çengelköy