Kadim

I.

her şey sana hazırlanıyor

uçsuz bucaksız bir inayet

çölde kum tanesi

kendimde bir arınma büyütüyor

günahı fikrime iğneleyen tanrı kayrası

kehanetini meleklerin sabrında sınarken

ihanettir uykumda konaklayan

kırıklarım da kızıla düşen bir isyan

ve biraz daha zaman kalmadı

nefes düştükçe eskirmiş günahlar

şimdi dilini bilmediğim bir vaveylâ

içini bildiğim nehirlerin sükûneti

gitmek ölümdür kaçmak sen

kadim bir dosttur tanrı... ruhuma

II..

bin defa yazılıp çizilen kader

düşlerimde akladığı hakikat kadar

onca yaşadım

şimdi bildim

sözünü kaybedermiş aşk'a düşünce keder

suyun taşa değdiği yerde üşüyünce yalnızlık

titrer iki kör kuyu içinde hasret

ve bu yüzden "sen" gözlerimde bir şeysin

helâk olacak bir meyil

sabrı nöbet tutuyor her dua da

duada yitiriyor hükmünü

aşk cinneti ile geçen tufandan

kurtulanların hayâsında

kadim bir dosttur dua...huzuruma

III...

ten perdesinde kapanınca gece

oyuncular ağlaşır kirpiklerin kasvetine

kaç ova üzerinde uçtukça o hece çöldür

kendi mahreminde bilinmez bir hece

ellerime kavuşma yakan ayrılık

ağustos da gölgeyi kovarken

zemheri de karnını ovar

ömrün bitmeyeceğini düşleyen

ruh mu

huzur mu

oysa aşk'la yaşlanmaktır

kalbin imkansızlıkla tevafuku

yemin billah dönünce köşeden

daha yeni atıyordu sevap adımını

şimdi ilk emir gibi okundu adın

hangi yöne dönse içim

kendinden bir haber geçmişim

bütün kıvrımlarında saklıyken hazinesi

ben o sırrı

aşk diye içmişim

kadim bir dosttur aşk...adıma

alicengizoyunu

(...cümlesi ölen bir lisanı, aşk yaşatıyor...aşk'ı ölen bir insanı, şiir yaşatıyor...)