Kadın Ve Çocuk..!

Yıllar Önce..

Bir kadın varmış

Çaresiz,yapayalnız...

Yaşanmamışlarını

Yaşanmışlarını sorgulayan

Keşkeleriyle savaşan

Bir kadın.

Her nedense ölüme aşıkmış ölesiye

Yaşam Senfonisi çalarken

Hep dans edermiş Ölümle.

Şiirler yazarmış ölüm üzerine,

Çağırırmış onu gündüz gece.

Ve Bir gün...

Biri gelmiş aniden.

Adı yokmuş bilinen.

Kadın, 'ÇOCUK' demiş ona.

Ve Çocuk...

Işık olmuş karanlığına,

Dost olmuş yalnızlığına,

Yıkmış keşkelerini birer birer,

Susmuş Ölüm haykıran dizeler.

Ama Bir gün..

'Çocuk' geldiği gibi

Sessiz ve zamansız gitmiş uzaklara.

Ve Kadın...

Son şiirini yazmış gözyaşlarıyla,

Gömmüş ruhunun karanlıklarına.

Hep beklermiş O günden beri.

'Çocuk' Gelir diye belki..

Ve 'Çocuk' çıkagelmiş aniden.

Kadın şaşkın sevincinden

'Çocuk' ise hüzünlü ve kaygılı

Konuşmuşlar eskiden,yeniden

Akıtmışlar Hayat Okyanusuna

Acılarını,Umutsuzluklarını

Nefretlerini damla damla.

Bitmiş kelimeler..

Kırılmış kum saati..Dolmuş zaman.

Ve Sonra..

Kadınla Çocuk elele

Yelken açmışlar BİLİNMEYEN'e..