Kadın Zaman/Düş Anı/ Yok/laması

......... (Yok) ...Kadın......

Al gözlerimi al senin olsun.

Al dudaklarımı

Ellerimi al

Benim olan her şeyi al.

Benim olduğunu zannettiğim her şeyi al!

Sana ait olanları istiyorum

Ölümünü istiyorum

Yaşamını istediğim gibi.

Ne yaşadıysan hepsini.

İstanbul/22 aralık 1995

..........zaman........

'zaman dipsiz bir kuyudur.'

Zamansız taştım ben.

Gölgesiz kuştum ben.

Uykusuz düştüm ben.

(soğuk bir kış gününde

Yaz rüyası göremezsin)

İstanbul/16 ocak 1996

........... anı ..............

Ağlayan ölü bir bebek düşlerimde

Peşimi bırakmayan

Peşim sıra sıralanan kayın ağaçları

Ayın sırma saçlarını tarayan

Gözleri yaşlı

ağır aksak ritm akan ırmaklar.

Peşim sıra sıralanmış düş gezgini gezginler

Peşim sıra düşlerimde düşlerini gizlediğim bulutlar

Neden bana yalan söylediniz?

Güzel şarkılar söylemek varken

Neden yalan söylediniz?

Sözlerine bir deli gibi inandığım yamaçlar!

İstanbul/8 eylül 1997

...........düş..................

düşlerimde ölüydü bebek, ama ağlıyordu. Ağlama seslerini duyduğumda ve O'nun o soğuk cildine dokunduğumda ürperdim. Sesi kalmıştı.Ağlayan sesi.Belki de dünyayı tek bir sese indirgesek bu bir ağlayış haykırışı olacaktı. Benim dünyamdı bebek. Dokunamadığım,yaşayamadığım hayatlardı,hayatlarınızdı.

Dünyamda tek gerçek olan seslerdi. O da ağlıyordu!

İstanbul/7 eylül 1997

..... .......yoklama .........

Çoğulsadığımız yalnızlıklar içinde yaşarız

Tekilliğimizi, tekliğimizi

Ve hiçbirimiz uzakları getiren kokulara tepkisiz kalamaz.

Ve kokuları kimse yok sayamaz.

Ve uzak kokuları kimse uzak !

Tuzak...

(Celladımı kendim seçtim

Kendim öldüm o uğursuz ölümde.)

İstanbul/26 haziran 1998