Kadın/aheste

ve yine belirsiz bir zamanın

içinde kayboluyordu kadın

etrafını sarmış terkedilmişliği

karanlığa kundaklanıyordu

ve her ölümün doğuşunda

tenine siniyordu ölümün korkusu

kokladıkça ürperiyordu

acıları romana

hüzün katacak tazelikteydi

derin ve yıpratıcı

kapı gıcırtısı gibi anıları ötüyordu

ve silinmiyordu gözündeki buğulu defterinden

karanlığı gözlerinden

yüreğine yerleştikçe

ağırlaşıyordu kadın

ve dinginleşiyordu

onca karmaşada

bir iğde ağacının gölgesine sığınmış

meczup arzularını kovuyordu

düş bahçesinden

çünkü ne zaman baharı koklamak istese

soluyordu

ve yoruyordu zaman

her çektiği nefeste

dur dedi zamana kadın

sen de dinginleş

hayatı yaşayayım

bundan sonra aheste aheste