Kadraj

‎'İnsan, bir an önce kargaşasını,

kendine anlam veren bir düzene çevirmezse,

yıldız doğurtamazsa karanlığına,

yok olacaktır.'

Friedrich Nietzsche

bırak onu olduğu yerde

dön ve geride unuttuklarına bak

çürüyen ömrüne

uçup giden avare günlere

mızıkadan çıkan sesin hüznüne

düşün ve hayıflan

kimse zuhur etmiyor

böyle yarılınca için

öyle geveze ki dilin

keşke diyorsun keşfedemediklerin için

kalbin

siyaha aşina yurdunda sallanıyor

sonra kavi bir keder kaplıyor duvarların soğuk yüzünü

kadim ölümler peydahlıyorsun çatlayası beyninde

sen en çok kendine ölüyorsun

bekliyorsun ki geçecek

bekliyorsun ki gelecek

'gelecek de bir gün geçecek' çok sonra

öteleri öteliyerek anın hevesine koyuluyorsun

yazarken her şey kolay

yaşarken yangın

-bağışlanıyorsun-

her yangından sağ çıktığına şaşırıyorsun

ama iltihaba meyilli yanıkların

giyindiğin güç maskelerinin altında sızlıyor

acının duvağını kaldırıp ah'ından öpüyorsun

bir yaşamak tutturmuş gidiyorsun

kaç ninni söylüyorsun rüyalarına

kaçını aklında tutup uyuyorsun

kaç masal avutuyorsun koynunda

denize düştükçe yılana öykünüyor

tüm soğukkanlılığınla dünyayı yutmak istiyorsun

serseri olup her şeye kafa tutmak

şamatacı kalabalığın arasından

ustalıkla süzülüp sıyrılmayı diliyorsun

al sana siyah beyaz bir fotoğraf

_____________________________

pencereden hayatı izleyen devler

sen sokakta ip atlayan çocuk

-ispat isteme artık; inan-

aynan kırık görmüyor-mu-sun

______________________________

fulya/aralık2011