Kaf Dağını Aştık

kaf dağını aştık

yürünecek yolumuz kalmadı

masallardan devşirdiğimiz

üstelik dudaklarınla vurdun beni

kanıma karıştı sözlerin

öykümüz böylece bitti

kısık sesle ölüm bu olsa gerek

ada çayı kokulu bir rüyaya yatmaktı oysa sensizlik

gününü gün etsin artık ayrılığımız

penceremiz güneşe küskün

kırsal kokuşlu bir soluş biyografisi

kentlerin yanyana tutamadığı iki mevsimsiz

sen

doğru mevsimi arayan

yeryüzünün tek şansı

çiçeği mükemmelliğin

ben

yalanlarıyla kavgalı

şebboyların büyük istismarı

gece gövdeli gündüz özlemi bakışlı

ikimiz de hercümerc

ikimizde sabahçı kahvesinde düşmüş birer baş gibi

ben

seni anlamaya hazır eski anlamsızlık

sen

yalayıp yutmuş ayrılığı

varsın bahçemizde kınından çıkmasın yağmur

varsın yaprağına el kalsın adres defterimiz

varsın yoklasın gündemimizi işgal etsin ölüm

rüzgar kovuğundan çıkmış

okşamış ağacın tomurcuğunu

varsın ömrümüz yıkansın denizinde yalnızlığın