Kafes

Öldü ''kalbim'', namazını kıldım

Göğüs kafesine acıyla gömdüm

Bir de mezar taşı kapkara başında

Artık duygusuzluk son safhada

Kaybettim, bildiğim ne varsa

Bütün umutlar hayatta karaborsa

Yüzümdeki güller soldu sonunda

Ruhum kangiren oldu,acıya doydu

Ellerim sararmış, karanlık basmış

Güneş bile artık ruhuma küsmüş

Gönül saatim zamansız durmuş

Miyadını bir kafesde doldurmuş

Yaşarken ölmek galiba buymuş

Beyaz bir çarşaf, ruhumu sarmış

Yaşamak ne garip bu kadar zormuş

Yaşarken ölmek demek buymuş