Kafi

haklısın

birlikte tatmadığımız yağmurun

bir başlığı yok

aramızdaki kavganın bir adı

sisli bir sokağa bakar gibi baktın bana

pencerenin buğusunda bırakarak anılarımızı

noktalarımız uyuşmadı

hiçbir zaman

hiçbir yerde

sadece birbirlerinin üzerini örten

ıssızlıklarımız

hiçlerimiz sevişti bizim

uzaktan ve beceriksizce

boşluklarımız bile boşu boşuna değildi

zamana ve tesadüfe olan öfkelerimizi

birbirimizden çıkararak

cezalandırdık kaderlerimizi

kafi olan kafiliğin kendisiydi

doyumsuzluk değil bu

kırgınlığımız ve kızgınlığımızdaki

delikanlı kamaşmanın çığır açıcı gerekçesi

hayatta eksik olan kendimizdik

kafi olan birbirimizsizlik olduğu sürece

mükemmelliğin imkansızlığını

anımsamayı benimsemeyerek acımasızca

herkes kadar hiçin

hiç kadar herkesinim

hiçbir şeyin olmasam da

hiçliğinin emekçisiyim ben

vasati ölümlere kafi

azami ayrılıklara eksik

alabildiğine sarı ve yoğun düşünceler düşkünü...