Kâğıdı Yırtılan Beden

küllerimi içtim

şu köşede dün.

kâğıdı yırtıldı bedenimin...

ve

nihayete erdi sensizliğim.

şimdi her yer,

hep sen sevdiğim.

geceyi al üzerimden

gündüzlere gebeyim...

savruluyor,

sonbahar yapraklı

hüzünlerim...

döngülerim yedi veren

nar çiçeği topluyorum,

kar tanelerinden...

yüreğimde konaklıyor

mevsimli ya da mevsimsiz

bütün göçmenler...

dün,

okyanuslara baktım

gözlerinden.

kum gibiydi saçların,

rüzgâr olup estim yeniden.

küllerimi içtim.

kâğıdı yırtıldı, bedenimin

ve nihayete erdi sensizliğim.

şimdi her yer

hep sen

sevdiğim...

ben,

nice yalnızlıklar gömdüm.

kâğıt kalemim olsun yeterdi

zulada bir kaç cıgara.

ağlamaya gelirdi geceler,

serçeler üşüşürdü soframa...

beraber büyümediydik oysa,

zaman ve mekânın

enlem ve boylamında.

bakışlarımızın kesiştiği noktada,

bütün sular sustu,

ışıkların kucağında...

şimdi;

her yer

hep sen,

hep sen...