Kahpe Hayat!

Savrulur giderim rüzgarın serinliğimde kaybolurum

Ne anam, nede sevdiğim bulabilir beni oralarda

Girer rüyalara hiç umulmadık yerlerde teselli ararım

Ne dost, nede babam bulabilir beni o diyarlarda..

Üşürüm, sesim kısılır, tutamam nefretimi!

Haykırmak isterim dağlara taşlara sesimi..

Yaşam denen bu illet çabuk sardı kefenimi

Göremedik zaten hayatın gülen çehresini!

Kırıldı dallarım tutunacak bir yer bulamadım

Nedense hiç bu hayata dört elle sarılamadım

Koşmak istedim umut diyarlarına ama yapamadım

Ufakta olsa kadere hiç bir güçle karşı koyamadım

Hayatın Kahpe olduğunu bir kez daha anladım...