Kahra Düşen İsyan

''Aşk; Topuklarından etine kadar işlenmiş bir nasırdır;

Ya canın acıya acıya adım atacaksın,

ya da canını acıta acıta söküp atacaksın...'' ( Hz. Mevlana)

Sevdam,

yine başladı içimdeki korku,

gördüm gözlerinde ki çaresizliği

bitti bu kabus dediğimde

yine gözlerini kurşunladın gözlerime

canım acıya acıya yalvardım sana

kör olmak istedim,

sağır olmak istedim,

kaçmak istedim.

Yenik düştüm hayata düştüğüm gibi,

senin kollarına yenik düştüm.

İlk kez değildi ama kaçıncı son

kaçıncı tövbe olacaktı.

Ne sen tutabildin yeminleri, ne de ben tutabildim.

Kaçıncı günahımızdı,

kaçıncı savaşımızdı.

Huzurum,

yüreğimizi yakan felaketler

bizden ömür götürürken

neden yenik bu hayat bize

neden sevdamızın adı imkansız

kalbin kanatlanıp

gittiği yere bedenin gidememesi

neden bu kadar zor ve acı!

Günahım,

Susmanın bazen hata olduğunu biliyor musun

bazen hayat,

bazen aşk.

Çok geç kaldın belki de konuşmak için

oysaki ben

susmadan direnmiştim.

Şimdi sen konuşuyorsun

ben!

Susuyorum.

İmkansızım,

ben güçlü olmak için doğmadım.

Sadece masum hayaller kurdum.

Tutulmamış sözler

yaşanmamış mutluluklar,

ölümler

ve

ayrılıklar

doyamadığım sen bana güç verdin.

Artık gücüm bitti.

Büyümemiş çocuk parka küstü !

Sevgilim,

parmaklarımın arasından sızıyor günahlarımız

vebalı büyük olan.

Şimdi gözyaşlarını istiyorum senden

gözlerim senin olsun

ağla ağlaya bildiğin kadar

pişmanlığına(pişmanlıklarımıza) ağla

?'seninmiş gibi dök yaşını'' !

Sebebim,

kaç kırıkla döndüm sana bilemezsin

artık cümlelerim de kısa

çünkü yorgunluk çöktü omuzlarıma.

Boş vermeyi bir türlü öğrenemedim

biliyorum hala benimsin

yağmurun değerini bilmesen de bir zamanlar

şimdi biliyorsun ya yeter bana

.

Ben mi sana ateş oldum

yoksa sen mi bu ateşe dokundun bilmiyorum.

Hasretim,

içimden geçen buruk yokluğun

öldürürcesine canımı acıtıyor

yüreğim yanıyor

sanki her şeyden

ve

herkesten

yavaş yavaş vazgeçiyorum.

Yaşayamadığımız sevdamızın vebali boynumuza kaldı

kaybetmedik biz

sadece zamanı geldi deyip vazgeçmeyi bildik.

Ömrüm,

kafamın içindekileri susturamıyorum.

Ağız dolusu çığlıklarım

Kahra düşen isyan gibi !