Kahraman'ca

BAŞKA bir şehrin,

BAMBAŞKA bir rüzgarıydın sen!

ÖLÜ BİR KENTİN MORG ALFABESİnden türemişti ; her cümlen , hep soğuk , hep karanlık.

Sen KAYIP YÜZYILIN PRENSESİ ben ise her kaybına EYVALLAH diyen bir ARAZdım ;

Sensiz değeri olmayan , bir işe yaramayan muhtaç !

Ben seni , sana her haykırdığımda ; inatla SUSACAK VAR dedin susturdun!

Sustum ; konuşturmanı bekleyerek.

Ama sen BENİ SUSARKEN BÖLMEdin hiç.

Bak şimdi !

SENİ İÇİMDEN TERKEDİYORUM yine sana varıyor her terk edilişin.

KIYISIZLAR misali, hayat okyanusumda savruluyorum şu sıralar

Bir SÖZ verip MAVİ EVime okyanusuma !

Kıyım olur musun ?