Kal Diyor Gece Kalamıyorum

kal diyor gece

kalamıyorum

sürüklüyor rüzgar savunmasız yaprakları

durgun sularda direnen saçlarım

çocukların elleri çimen kokuyor

bilinmez artık neye geç kalmışım

erken yaşamışım belki bilinmezliği

ve belki geç buldum seni

tozu dumana katıyorken kırlangıçlar

göç yağmuru ıslatıyor yolları

arkama almışım bense tüm güvenimi

önüm uçurum

kal diyor gece

kalamıyorum

kalbimi de alasana yanına

döksene içini içime

hani fırtınalar kopartan yağmurlarınla

ıslatsana yanaklarımı

okşasana gözlerimi bakışlarınla

çığ düşürüp ansızın buz kesen

gözlerine far tutulmuş tavşan gibi

çivi gibi olduğum yere

müebbette bir mahkum gibi

tutsana beni

yoksa seline kapılıp sokakların

bir yaprak gibi

gidiyorum

kal diyor gece

kalamıyorum