Kalabalıklarda Solan

sokağa çıkınca daha iyi anlıyorum

adımlarla çizilir bir hayatın anlamı

ara sokaklardaki telaşla başlar dağdağa

en ufak çıtırtının bir yeri vardır

düşlerimizde

hayatta olduğu kadar olmasa da...

kolumu kıpırdatsam orda yiten tenhada

sakar bir arzu çırpınır fazlaca şehirli

ölümün gözü kulağı yalnızlık değil aslında

kalabalıklarda solan iç sesiyle biter insan

arzularım olgunlaşıncaya soluyacağım havayı

ve nasıl olsa

hiçbir şeyi olmazsa paylaşırım ölmeyi

son anımda...

sert bir rüzgarda yaz mevsimidir sıkılmak

benim mevsimim sana gülerken rastlamaktır

çılgın bir pazarteside

anlık bir temmuz gölgesi kadar gururlu

ve öfkemi öyle bir yaydım ki zamana

olmayacağım anların aptallıklarındayım şimdi...