Kalbimde Yeşeren Çiçek

Günlerden boş geçen bir Pazar daha

Aylardan bunaltıcı sıcağıyla Temmuz

Yıllardan sorarsan eğer ikibindokuz

Hayal kırıklığıyla geçen bir gün daha

Seni unutamadığım bir gün daha kısacası

Dünde olduğu gibi bugünde seni yaşıyorum

Nefes alır gibi sevgin kalbime dolup boşalıyor

Anlayacağın bugünde yüzüm gülmüyor

Susuyorum daha önce yaptığım gibi

Hayata küsüp duruyorum

Seni benden uzaklaştıran ne varsa

Onlarda nasibini aldı bu düşmanlıktan

Dışarı çıkmıyorum artık

Senin olmadığın bir şehirde ne anlamı kaldı ki

Seni görebilme ihtimalimin olmadığı bir yerden nasıl geçeyim

Geçemeyeceğin bir sokakta nasıl yürüyeyim

Aynalara bakamıyorum nedense

Seni görecekmiş gibi oluyorum sanki

Teşebbüs etsem bir heyecan kaplıyı yor ruhumu

Aynaya bakınca da kendimi göremiyorum

Kalbimde sana yeşeren ne kadar çiçek varsa

Kopardım senin için, sana verebilmek için

Ama her gün beklerken seni, ellerimde soldu

Yüreğimdeki kabristanda onlara da birer mezar açtım

Hüznünü yaşıyorum her gömülen çiçekten sonra

Yasını tutuyorum bir sonraki güne kadar

Sabah heyecanla sana yeni bir buket koparırken

Akşam feryatla gömüyorum sonsuzluğa