Kalbin Yetim Hanesi

gıdıkladım ruhumu

ıh bile demedi

sanki başka dünyalarda gibi

vurdumduymaz

burnu kaf dağında

tenezülsüzlüğe sitemkar

hepsi var

ben hariç

varlığıma isyankar...

bilmiyor muydu ki ?

o bensiz

ben onsuz olamazdım

nefes alıp verdikçe

sonrası kerim...

gül taktım umutlara

kulağında küpe

lüleli saçlar

esen yellerle kucaklaşıyor

sarılıyor boynuna

sanki duyar gibi

duyar gibi

sessizliğin içindekini

yokluğa koşuyor

varacak eninde sonunda

terk ederek beni

sahibinin kendisini

geriye kalacak tek

kalbin yetimhanesi...

(Berlin,29.10.2012)