Kaldırım Çocuğu

Ben kaldırım çocuğuyum

Süt içmedim çikolata yemedim

Sevgi kelimesini hiç kalbimde hissetmedim

Kaldırımlarda yattım kaldırımlarda unutuldum

Ben doğarken felek sillesi yedim

Gözümü kapadım sokaklar

Gözümü açtım mahpus damları

Ben hiçbir zaman gülmedim

Ben kaldırım çocuğuyum

Üstüm başım kir pas içinde

El uzatanım yok ki benim

Hep kakıldım hep itildim

Kullanılmış mendil misali bir kenara atıldım

Kimse derdimi anlamıyor

Vuran bir daha vuruyordu

Düştüğüm durum değil

Unutulmak korkutuyordu

Ben kaldırım çocuğuyum

Yaşıtlarım sıcak evlerinde

Ben ise karda yağmurda

Sıcak bir çorba düşlüyorum içerken

Sıcacık bir his kaplıyor içimi

İşte ben soğuktan böyle korunuyorum

Çünkü ben kaldırım çocuğuyum