Kalplerin Sırrı

yere uzanan ayın

gümüş renkleri

gülüyordu

sen başını yaslayalı

gökyüzüne

daha önce hiç

ölmedim ben

ölmüş bir çocuk gibiyim

yüzün karşılıyor

beni

birazı umut

birazı karamsarlıkla

kolay mı ? düşünmek

korku doğuruyor

şehir

kalbini tanıyorum

bir İstanbul akşamı

düşüyordu kah ,

bir sevda karası

yüzüne ..

hatırlayamadığım kadar uzun

bırakamayacağım kadar

kısa sürdü

mutluluğum

insanı hep yenik düşüren

zamanı

ve seni konuştum

kaçarak ve susarak

bir gün bulut gibi

bir gün güneş gibi

kovalandık durduk

geçmek bilmeyen

alacakaranlık

kuşağı

hiç peşimizi bırakmadı

sen başını yaslayalı

gökyüzüne

hiç rahat durmadı ufuklar

sırlarını çaldı

kalplerimizin ...