Kalpteki Sergi

ellerim ellerini tutamazdı

gözlerimde gözlerini

yasaktı o zamanlar

bilmezdik gülümsemeyi

sevgiliye

sensizlik hiç ses vermedi

hep varlıktın yakan

bedende

kaçaktı sevgi belki ondan

sevda oldu dile gelmeyen

bendeki sergin başkaydı

kapalı kapılardaki giz

duvar duvar izin

kovalardı bilirdi takipte olan

astık bizde aşkın fotoğraflarını

delikler deldik duvarlarına

zamanla

sallandı içteki sızı

birlikte olamamak daha ağır bastı

ve söküldü tek tek

kalpteki sergin

bir tek izi kaldı

çakılan çivilerin