Kan Bağı

gözlerim dingin değil, gözlerim ölgün.

beni burada unuttular bu kömür kokusunda

bu yağmur şırıltısında gök kıpırdaması

gün boyu yoruldum sıkılmaktan

dışarıda bi yerde bi kedi vardı

ayağına bir gül takıp bir kedi

geçti ve beni burada unuttular

burada bir mezar kalıntısı gibi

kaç gece kendimi soyutladım

kaç gece boyunca kaç kere ayıklandım

çimlere basmadım

izmaritleri avucumda saklayıp bir çöp aradım

ve deniz ölgün bir denizkızı gibi kıpırtısız seslendi

sonuçta hersey olduğu gibi

başkası mümkün değil bir dünyanın izleri

zerre zerre bir nakışla vücudumdan ziyade

ruhun her köşesinde işlendi

olacaklar içinde tek hüküm

kaderin kıskacında ihtimaller ordusu

gecenin sefelatinde şeytanın fısıltısı

ayakların yol almamaktan biriktirilmiş yorgunluğu

her şey kendisini yaşamaktan çalarken

düşlerini intihar korkusundan sıyıran bir cinnetim

akşam oldu eve girdim

duvara astım günümü can çekişme saati

çayımı yeniden demledim

çünkü ölmek bile anbean yenilendi

dirilişin vaktidir

kehanetler zilletler

sonsuz bir uyku dahi uyumadan mümkündür

gözlerimiz güzeldir diye açık kalır süslenir

türlü türlü zenginliği vardır katıksız bir rüyanın

ızdıraptan koparsakta böyledir

beni burada unuttular

bu uykusuzlukta

her seyi sereserpe görmekle lanetlendim

lanetlendim ve şimdi

cehennemin kızılında gözlerim

duaların yolunu kesen riyakarlık eşkıya

seherlere uzayan gözyaşınca pişmanlık

yaşamak yolunda unutuş mucizesi

belki bir an bile yakışmadım dünyaya

pozum negatif çıktı gözlerim her resimde kapalı

dedem öldüğünde yüzünde

anarşist bir gülüş vardı

selam sana azrail

varoluş sancısında özgürlük gardiyanı

beni unutsunlar

tükensin varoluşla aramızda kan bağı.