Kan Çanağı Hasbihâl

Uzatırken elini belli belirsiz güldü

Dikeni battı tene, kanı kırmızı güldü

Mırıldandı boşlukta, sesi cama çakıldı

'Yağmur... Neden yağarsın bak her yerim bataklık

Rüzgâr... Biraz gülücük yerleştir yanağıma

Güneş... Epeydir suspus, gönlüme uzak aklık

Mazi elem doldurdu bugün k a n ç a n a ğ ı m a'

Ve hafızası birden geçmişine takıldı

***

Fotoğraf karesine hapsetti çocukluğu

Kabullendi çaresiz hoyrat esen yokluğu

Kilidi kalbe gömdü, sanki büyüdü birden:

'Ben bîçare aciz kul, neyleyim kader buymuş

İsyankârlık ne zaman, kimi üstün kılmış ki

Can bedenden çıkmadan, değişmeyen şey huymuş

Tövbe eden hangi kul, aniden yıkılmış ki'

Ve secdeye kapandı, r u h af diledi Bir'den

***

Mum aleviydi zaman, can eriyince sönen

Anladı ki insandı iyiliğe sırt dönen

Akrep zehrini sürdü yelkovanın kanına:

' Bir zamanlar bir kentte sessiz sedasız kızdım

Meğer bir yanardağı büyütmüşüm içimde

Zindan karası közler can çekişince kızdım

Lâvlarım kenti yaktı, her yer enkaz biçimde'

Ve fatiha okudu, ü ç k e z kendi canına