Kan Gülü

Ruhum üveyik ezikliğinde

Gözlerde kıvılcım...

Yangını sevda

Düştü, ısıttı bedenlerimizi

Donacaktık yoksa!

Bir kütük idik; yanmış

Yeşerdi sürgünlerde filiz

Kararsa da sular, gök lâl

Çıkmayan canda umut.

Gün ışığında üryan yıkanır hakikat

Yıkılır acıyla örülmüş duvarlar

Tükenenlerin baş kaldırışı şahlanır

Ayyuka çıkar ses.

Öyle masum ki bebeler; ağızları süt kokar...

Sen!

Sığınıp kollarında

Ağladığım...

Figanlarımın arenası;

Tut hüznün yakasından

Sevinin kollarında salla

Salla aheste.

Gömseler değerleri; çamurda bile cevher!

Seninle bir an bile her şeye değer.

_/Avuntu olur tek bir hatıran. Baktıkça k a n/g ü l ü bastığın toprak!