Kan Kirmizisi

Yüreğime dokundu inceden

Birazda derinden

Tutamadım gözyaşlarımı

Olan oldu aniden.

Çarpıntılarım hızlanmaya başladı

En son bu his

Onu öptüğüm gündü

Ta ki o zamandan bu zamana dek

Kalbim hiç olmamıştı yerinden çıkacak gibi.

İlki zevkten, sonuncusu nefretten

Herhalde intikam duygusuydu diğer adı

Zavallı kalbime biçilen hazin son

Ölümün neye tesellisi vardı

Kalbim krizlerde

Açlık diz boyu

Boğazım yemeden içmeden kesildi.

Nefretim herhalde senden çok kendime

Hiç insan bunca zulmü yapar mı kendi kendine?

Yitirdiğim neşeydi düşlerimde

Çocuksu gülüşler uzaktı artık bana

Kahkaha desen derin bir hüzne itiyordu

Kırdım tüm şişeleri, içmiyorum artık

Beni yalnızlığa iten en çok o,

Bana yeniden seni hatırlatan o,

Tüm kadehler sana içiliyordu,

Tüm naralar sana atılıyordu

Sabahın ilk ışıkları vurduğunda göz kapaklarıma

Sen bilmezsin,

İlk bu gözler ağlıyordu, yokluğuna.

Serseri bedenim yorgun, bitkin

Serseri bir kurşun tarafından vurulmuşçasına

Yaralı,

Üstüne dökülmüş şarap

Kan kırmızısı.

Yokluğunda ızdırap çekiyor

Ölümün ta kendisi,

Ölümün tadı.