Kan S/ağlıyor Şafak

Islanıyor düşler

geceyi emen yıldız sağımlarından

Taşıyor göz bebeklerinde titreyen yaşlar

gitmelerinin

Susuyor gizinde

güllerin payesinde bükülen dudağı

Ardında

hüzzam bir melodiyi heceliyor kemanlar

Hep aynı nakaratta kırılıyor

nağmelerin sancıyan dizesi

göğsü sonsuzluğa yırtılan nağmelerin teli

Düşüyor omuzdan yere

Bir şiir akıyor gecenin göğsüne

gözlerinden

efsunlanıyor saçlarının kokusunda

denizin tutuşan göbeği

Çalkalanıyor

maviliklerin kaçamaklarında salınan Üsküdar

Boynunda papatyaların saflığını süren o dokunuş

Ellerinde gün ağızlı gonca güller

Yanaklarında ballanan gamzelerinin

bebek gülücükleri

İpek kozasından sıyrılmadan

üç günlük yarınlarda

Safran mağrurluğu sürüyor

solgunluğuna ak teninin

Bir sessizlik daha çırpınarak can veriyor

ellerinde Azrail'in

henüz selân okunmadan

İniyor gençliğime dalga dalga çaresizlik

Kırılıyor beli göğsümde taze filiz süren goncaların

mavisi ağırlaşan Karadeniz'in azgın sularında

Kanıyor ucu pembelerin dudaklarında

kayıyor ayaklarımın altından s/onsuzluk

Kuduruyor dalgaların ağzında

köpükleşen çığlıklarım

Göklere yükseliyor ruhumun

baygın imdatları

Boynuma dolanıyor o kırmızı kaşkol

Öylece

asılı kalıyorum çaresizliğin ıssızlığında

Kadın kişi niyetine son saltanatın gizinde

iki kişilik namazı kılınan suskunluğum

özgürlüğe kanat çırparken

adının segah makamı

yokuşlarımda ki titrekliğin düşüyor

yarınlarımın ucundan

Yırtılıyor soluğu akşamların

Kopuyor göğsünden gecenin yıldızlar

Gitmelerinin zamansız kıyımından

Kan s/ağlıyor şafak sessizliği biteviye...