Kanayan Aynı Damarlar

Ne kadar çoktuk;

Anne rahmine düşmeden önce...

Umutları talan çocuklar gibi

Dizildik yol boylarına

Kurumadan yürekte

Kınalar...

Soysuz ilahların gücü bu;

Aç perçemlerini yalıyorlar

Kanla...

Bir Anne!

Ninninin son rekatında

Elleri çıplak ayazda

Gözleri tarıyor günü

Saçlarını tırnaklıyor

Acıdan...

Bildim;

Bu son kurşun kulağımda çınlayan

Ya da son haykırış rüzgar gülünün

Ölüme çığlığı...

Sizler bilin;

Salya sümük öfkeyle

Gemleyin vicdanları

Elbet size de kabuklanacak

Yaralar...

Yine duvarlar sessiz

Ve helallik istenecek

Diz çökmüş babadan

Sıraya aday

Kardeşten...

Bugün;

Açmasın güller

Karanfile ağıtım var

Onu sulayacak gözyaşlarım

Utansın birileri

Ayakları açılıma dolansın

Utanacak maskeleri kaldıysa

'Kör olasın demiyorum

Kör olma da gör beni'

15.07.2011