Kandırsam Celladımı

Müptela yüreğimin al yuvarları

sen solurken

şafak vaktinden önce

dik başlı dalgalar vurur

sol yanıma,

nefesim kesilir.

ve sözcükleri senden esinlenmiş dizelerim

kelle koltukta cebelleşir.

Ne idüğü belirsiz bir gülüşle

seyrederken felek bitkinliğimi,

üşengeç gecelerden

medet umar

posası çıkmış, geçkin vücudum.

Ve tutunmak isterken

soğuk yüzlü ayın sarkıtlarından,

ellerim kayar

yanlış yere park eder yüreğim.

düşerken

insan etinden isli

bacaları kırılan sunaklardan,

üzerimde

Noel Baba'nın, kırmızı giysisinden yoktur

kandırsam celladımı

kanlı taşlara kurban vermeden

bedenimi.

25-01-2011----17.15