Kapanış

Bir başıma yaşadığım bir yüksekliğin en ucundayım;

İnemiyorum

Yaşayamıyorum

Ölemiyorum

Tezer Özlü

bir kaç dakika kalıyorum

bir kaç dakika daha belki

bir kaç şarkı ve şiir hatırlatıyor kendime gelmeyi

yemin olsun denedim ölmeyi

gün ağarıyordu üstelik

son kahve ve son sigaramı içtikten sonra

kısık sesli bir an geçti odadan

sayamadım o an

kaç kez geçti hayatım aklımın yıkıntılarından

neden istedim bu kadar

hem sırası mıydı tam da bu mevsim

o kadar mühim olan neydi hatırlamıyorum

ben gidersem herkes ölür sanmıştım / ruhumda

ben gidersem mutlu mesut yaşar çocuklar

ben gidersem mezarlar bayram yeri

gittiğim yer şenlenir de

geldiğim yer özler belki

hem bir düzeni var herkesin

düzen bozan acılarımı alsam gitsem ne çıkar

içimi sıka sıka dolduğumdan

taşkın nehirler kadar asi akmışım ondan

içimi dinledim

hesap günü erken gelmiş yurduma bu sonbahar

ölüm kaç ağrı taşır en fazla omuzlarında

ağrıyı gömmek istedim derin sandığım kuyulara

ağırlaştım

sesimi dinledim

kaybolan bir vasiyettim

sanki bir ömür bulunmayı bekledim

yanılıyorsam hatırlat bana

ölmeden okunmaz bırakılanlar

ben unutulmak istedim

eksiklerimin eteğinden tutup

annemi düşünüp en çok sızlaya sızlaya

yürümek istedim sonsuz uykuya

yirmi yedi senelik ömür biçmişim

anlayana o bile fazla bu boşlukta

amaçsızca dönüp duran atlı karınca gibi

boş bir salıncak uçsa göğe ne yazar / dedim

cenaze namazımı kılanlar sevdiklerimdir

sala'mı kim okutur peki hocaya

beyazı sevmediğimi kefenlerken hatırlarlar mı acaba

'iyi bilirdik'

derler mi sorduklarında avludaki kalabalığa

bu ilaçlar beni öldürmez / bilmeliydim

en fazla acil serviste kıvranırım biraz

midemi yıkarlar

içimi kusmam için dünyaya

hayat güzel diye fısıldadı biri kulağıma

kâr etmedi yazdığım fermanı yakmaya

yoğun bakımdaki koah hastası amca

kendini yataktan attı serumuyla

verem olmuş kadın darp edilmiş halde

kocası kayıplarda

bir beni

bir onu bekleyen iki polis

biri korumak için

diğeri hesap sormak için bekliyor kapıda

son serum da bitti

makinaya bağladılar ritmimi

içimden dedim

özgür bırakın kalbimi

benim kalbim bir serçe olmalı semada

kapıda bir genç kız

her şeye rağmen yaşamak güzel dedi

sözleşmiş gibi bir ağızdan

önce bir tiksinti

sonra bir kabulleniş geldi içimden bir ah'la

hemen ardından

bir daha iç çeksem içine çekilir mi intihar kokan dünya

bu damar yolu kolumu acıtıyor

yatağa gömülüp karnımı içime çekiyorum

makinadan gelen ses sinirlerimi yokluyor

uyutmuyor düşüncelerim /sanki deli bir kısrak

zehir içirdiklerinden olsa

dilim damağım simsiyah

ah benim fesleğen kokulu kadınım

öyle ağlamasaydın bana bakıp

ben böyle hissizleşmişken

giderayak gitmeyi bile becerememişken hem de

arkandan bir ah dolusu susmasaydım

sahi neden sana sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlamadım

bana biraz zaman verseler

ölemediğim günleri biriktirsem yaşamak için

belki çocukluğum geri gelir

belki de kim bilir

bu halimi bile öpesim gelir alnından

yıldızları geri alsam eskilerimden

son kez içlensem kederlerime

son kez olduğunu bilmek ne acı

ne acı son

sonunu bile son olarak basmak göğsüne

fulya/aralığın ve iki bin onbirin son şiiri