Kapayıp Geceye Perdeleri

mimozalar kaldırımlara uzanır

ayak izlerine değer etekleri...

sanki ürkek ve masum peri kızlarıdır

dökülür avuçlarıma sarı inci taneleri...

dalları, utancından kıpkırmızıdır

çekip gittiğin günden beri...

buzul çağlarından kalmışcasına

soğuk ve karanlıktır artık zaman

yüreğim kuş kuytularına sığınır

kaçacak bir delik arar gibi...

hani giderken,

ateş fışkırmıştı ya topuklarından

bu yaralı şairin mısralarında barınır

hala yürek dağlayan o ateşin külleri...

ardınsıra,

uykularımı ateş basar

kabuslarıma tüneyen bütün dertleri

kafiyelerle süsleyip yamarım mısralara

yokluğun...yok satar!

fakat kıyamam yokluğunu satmaya

kapayıp geceye perdeleri

saklarım seni sade bana...